Από τότε που τα brand names (βλ. Luis Vuitton, Gucci, Prada κ.λπ.) έγιναν πιο προσιτά (χάρη στη μαγεία της πιστωτικής κάρτας που μεταμορφώνει τα εξωφρενικά ποσά σε απλά, καθημερινά…) δεν έχει σημασία αν είσαι η Άννα της Ριανκούρ ή η Μαρία Αντουανέτα, μπορείς και εσύ να αποκτήσεις μια τσάντα παύλα σύμβολο.
Το “κοίτα με στα μάτια” αντικαταστάθηκε από το “κοίτα με όπου φαίνεται η μάρκα” αλλά και αυτό πλέον δεν είναι αρκετό. Γιατί χτύπησε η καμπάνα. Για όλους.

Και αναγκάστηκαν και οι μεγάλοι οίκοι να κάνουν την μουσελίνα μακό, και τις haute couture τουαλέτες στολές για αεροσυνοδούς (Sophia Kokosalaki-Star Alliance), παπούτσια και κακοραμμένα jumpsuits για φτηνούς retail κολοσσούς (Η&M με guest designers όπως o Karl Lagerfeld), κάλτσες για υπερατλαντικές πτήσεις (Givenchy για Singapore Airlines) και τελευταία σακίδια πλάτης (Peter Pilotto για Kipling).

Με την ψευδαίσθηση λοιπόν ότι φοράς το αυθεντικό μαλλιοτραβιέσαι και εσύ στην ουρά κάθε Νοέμβρη και Μάη, χωρίς να σου λύνεται η απορία ποιος είναι τελικά αυτός ο Jimmy (Choo) Who(?)…

Γιατί ο σουρεαλισμός της εποχής μας κάνει τυφλούς μπροστά στις ίδιες κλωστές, αρκεί να έχουν ένα λογότυπο να κρέμεται από πάνω τους. Παντεσπάνι για όλους λοιπόν…

Qu’ils mangent de la brioche!